"Dziady część II"

Utwór dramatyczny Adama Mickiewicza należący do cyklu dramatów"Dziady".Utwór powstawał w latach 1820-1821 w Kownie.Opublikowany został w roku 1823 w drugim tomie Poezji wraz z wierszem"Upiór" i dramatem"Dziady część IV".Utwór niekiedy określany mianem"Dziady wileńsko-kowieńskie",ze względu na miejsce powstania.

Treść

Akcja toczy się w Dzień Zaduszny(w nocy)w kaplicy gdzie zebrała się grupa ludzi z pobliskiej wioski.Trwa ludowy obrzęd Dziadów,któremu przewodniczy Guślarz.Zebrani wzywają kolejno dusze czyśćcowe chcąc ulżyć im w cierpieniu.

Na ich wezwanie przybywają trzy rodzaje duchów:

• lekkie Józio i Rózia(są to dzieci,które nie doświadczyły cierpienia i dlatego nie mogą dostać się do nieba)
• ciężkie widmo złego pana(upiora skazanego na wieczną mękę za zło wyrządzone poddanym,którzy pod postacią"żarłocznego ptactwa"towarzyszą mu po śmierci)
• pośrednie duch pasterki Zosi(jej wina polega na tym,że igrała z uczuciami innych)

Wieśniacy starają się w miarę możliwości ulżyć ich cierpieniu.Kiedy obrzęd dobiega końca nieoczekiwanie zjawia się jednak kolejny duch,który nie reaguje na wezwania i przekleństwa Guślarza i reszty.Duch ten zmierza w stronę jednej z wieśniaczek i wskazuje na swoje zranione serce.Chłopi wyprowadzają wieśniaczkę,a widmo podąża za nimi.

Wiersz"Upiór"

Zjawienie się tajemniczego ducha w pewien sposób tłumaczy wiersz"Upiór"dołączony do"Dziadów"przez Mickiewicza.Tytułowy bohater tego utworu postać o nieokreślonym statusie egzystencjalnym nie żyje,ale i nie umarł ostatecznie,jest duchem skazanym za grzech(samobójstwo)na karę corocznego powtarzania swego cierpienia na świecie.Cierpienie to jest związane z nieszczęśliwą miłością i życiem wśród ludzi,którzy go nie rozumieją.Bohater"Upiora"nie jest jednak tożsamy z nieznaną zjawą z II części"Dziadów",aczkolwiek posiada podobne cechy.